RHAPSODY

proxima parada: Polinesia Francesa (update: dag 3)

Dag 3: 16-03-19 verstekelingen
John en ik zitten buiten in de kuip als we iets geks horen. Het kletterde op het water. Het lijkt verdacht veel op een flats van een vogel.  John pakt de zaklamp en schijnt omhoog naar het topje van de mast. En jawel, daar zit de boosdoener. Een vogel heeft de windmeter als zijn rustplaats gekozen. Voor op de hekstoel zit er ook al eentje. Het zijn red footed boobies. Eerst heeft deze vogel een paar keer om onze boot heen gecirkeld voordat hij op de preekstoel ging zitten. Het is onbegrijpelijk dat hij met zijn grote rode zwemvliezen op een ronde buis en wiebelende boot kan blijven zitten, zijn veren kan fatsoeneren en zelfs kan slapen. Van deze hebben we geen last. Van die daarboven wel. Hij spettert alles onder. Zelf door het open dakluik komen de spetters. Daarnaast beïnvloedt hij de windmeter en valt het zeilen met de hand niet mee. Verjagen lukt niet want evenals op land, blijven ze zitten als je hen benadert. We hebben van alles geprobeerd: schreeuwen, toeteren en beschijnen met de zaklamp. John imiteert zelfs een grote vogel compleet met passen en geluid. Niets mag baten. De vogel bovenin de mast blijft stoïcijns zitten en toetert vrolijk terug.
“Ada! Kom helpen”“Jaah!” schreeuw ik terug. Ruw uit mijn slaap gerukt en meteen alert, stap ik de kooi uit. John heeft me blijkbaar al meerdere malen geprobeerd om me wakker te maken. Door mijn oordoppen kon ik hem niet horen. “Er staat wind en ik wil het grootzeil hijsen,” gaat John verder. Snel stap ik naar buiten. Het is donker. De halve maan verlicht het dek. “Hou de boot in de wind.” Oeps, ik ben vergeten mijn lenzen in te doen. Ik heb werkelijk geen idee waar de wind vandaan komt omdat ik niets zie waar ik me op kan oriënteren. Ik stuur de boot naar bakboord. Precies de verkeerde kant op. John hijst het zeil maar dat blijft daardoor ergens steken en vangt wind. We wisselen van plek. John stuurt en ik hijs het zeil. Halverwege krijg ik het zeil niet verder. Met een zaklamp schijnt John bij. De val zit om de zaling geslingerd dus het zeil moet ik weer laten zakken. Opnieuw proberen. Nu lijkt het goed te gaan. Ik ga mijn lenzen indoen terwijl John de laatste handelingen verricht. Als ik weer buiten kom, zie ik dat het zeil achter de lazy  jacks is blijven steken. Zeil weer naar beneden en hijsen maar weer. Overdag is dit een simpele handeling en zo gebeurt maar in het donker valt het niet mee. Nu staat alles goed en gaan we met een prima vaartje door het water. De vogel in de mast is door het hele gedoe verdwenen.

Afgelegde afstand: 25 Nm
Afstand tot Gambier: 3315Nm
Weer: zonnig
Wind: 4-10kn   Richting:  zuidoost
Bijzonderheden: Een enorme buien strook aan stuurboordzijde en aan bakboordzijde heldere avondhemel vol sterren en wij geen spatje regen.

 

Dag 2 : 15-03-2019 terug dobberen
Afgelopen nacht rond half 1 ’s nachts is het gedaan met de wind. John heeft van alles geprobeerd om de wind die er staat te benutten en er snelheid uit te halen. Eerder hebben we het grootzeil al naar beneden gehaald zodat de genua alle wind vangt die er is. De wind neemt echter verder af. De geringe wind en het rollen op de golven zorgen ervoor dat de genua tegen bolt en met een harde knal zich weer vult. Niet goed voor het tuig en niet goed voor onze oren. Ook die rollen we op en zijn we overgeleverd aan de stroom en die is helaas noordwaarts. Gedurende de nacht zijn we 3,6 nm achteruit gevaren. En dat is niet goed voor onze gemoedsrust als de 4-cijferige teller oploopt in plaats van afloopt. Om de accu’s op te laden, starten we ’s morgens de motor en maken we voortgang maar als tij keert varen we een aantal zuur verworven mijlen weer terug. De tweede dag beloofd wind maar niets van die voorspelling komt uit. Het is een grote blauwe deinende massa. Waar ik ook kijk, we hebben massa’s water om ons heen. Het oppervlak is spiegelglad. Mijn spiegelbeeld is haarscherp.  Ook nu variėren we met de zeilen maar zeilen zit er niet in. We ervaren nu  hoe deze oceaan aan zijn naam komt. We zijn nog een tijd onderweg.

Datum:15-03-2019
Dag afstand: 59Nm
Afstand tot Gambier: 3340Nm
Weer: zonnig met lichte bewolking
Wind:3-4kn   Richting: noord
Bijzonderheden: vanacht 3,55nm terug gedobberd!

 

Hoe de stand van je zeil ook staat, zonder wind kun je niet zeilen.

Dag 1: 14-03-2019 vertrek

Niets dan een blauwgrijze schim is er nog over van het eiland Isla de la Plata. Het eiland dat bekend staat als Poor Mans Galapagos. Wie de echte Galapagos te duur en de regels te omslachtig vindt, wij dus, kan hier zijn of haar hart ophalen want de beroemde Blue Footed Boobies zijn ook hier te bewonderen. Het is ons habitat voor een paar dagen. De onderkant van de boot hebben we helemaal schoongemaakt. Alle pokken en algenlaag die zich een plek op de boot hadden verschanst tijdens ons verblijf op de rivier in Bahia, zijn verwijderd. Het schone water is een verademing. We nemen zelfs de kleine kwallen voor lief tijdens het karwei. Om ons heen zwemmen enorme zeeschildpadden en grote tropische vissen die hun nieuwsgierigheid naar de grote blauwe zwemvliezen niet kunnen bedwingen.

Elke dag halen we het weerbericht binnen en elke dag is het hetzelfde: weinig tot geen wind. Ondertussen slinkt onze voorraad verse groente en fruit voor de lange reis van minstens 5 weken. De vier vooraf klaargemaakte maaltijden zijn ook al op. We hakken de knoop door. We gaan ervoor. En vandaag 14-03-2019 is het zover. We gooien de lijnen los en gaan. John bevrijdt ons en maakt de banden met de mooring los. Ik vaar naar Bella  en wensen de bemanning een verdere goede reis toe. Een schildpad komt vlak naast de boot boven water. Fregatvogels vliegen boven de mast en zweven een tijdje mee. Vanaf het eiland klinkt het ‘nah nah’ van de Blue Footed Boobie.

Ik ruik de zwaar zoete geur van de talrijke bloemen van het eiland. Ik adem diep in en denk: “Hoe lang zal het duren voordat ik weer voet aan wal zet.” Alles neem ik extra goed in me op en neem afscheid van deze bijzondere plek. De motor pruttelt. We hebben wat stroom mee. “We kijken het een uurtje aan en dan gaat de motor uit en dan zien we wel,” oppert John. Na een half zetten we de genua erbij en warempel hij blijft gevuld. We hebben meteen een knoop meer snelheid. Een kwartier later en we hijsen ook het grootzeil en gaat de motor uit. Met vijf knopen vooruitgang mogen we niet klagen. Voor ons zwemt een groep dolfijnen en in de verte kleurt de hemel blauw.

Onze reis op de Stille Oceaan is begonnen.

Datum:14-03-19
Afgelegde afstand: 0Nm
Afstand tot Gambier: 3399Nm
Weer: af en toe een bui en een zonnetje
Wind: 0   Richting-
Bijzonderheden: Vertrek!

You cannot always wait for the perfect time, sometimes you must dare to jump.

2 gedachtes aan “proxima parada: Polinesia Francesa (update: dag 3)

  1. Ina

    Als je dit leest, ben je gelukkig behouden aangekomen. Want als jullie springen dan springen wij mee. En dat is best spannend. Knuffel en kus.
    Je is natuurlijk jullie.
    Liefs

  2. Eline van der Vis Bericht auteur

    You cannot always wait for the perfect TIDE, sometimes you must dare to SAIL.

    Zag gisteren een prachtfilm met een quote: “Je hebt maar 20 seconde lef nodig” en alles is dan mogelijk.

    So 20 seconds Sailors……only 20 seconds 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *