RHAPSODY

Ik en koffie. Die twee dingen gaan niet samen. Tot vandaag. Met onze rugzakken op onze rug lopen we door de straten van Mosselbaai naar het centrum. We hopen hiervandaan een taxi te kunnen regelen. Tijdens het lopen trekt een zandstenen gebouw mijn aandacht.

“Kijk John, het lijkt wel op een Hollands geveltje.” John had al opgekeken. Niet voor deze gevel maar voor de geur in de lucht. “Koffie,” zegt tie. “Ze branden hier ergens koffiebonen.” Nu ruik ik het ook. Een volle rijke koffie aroma hangt in de lucht. Ik wil alweer doorstappen want ik heb zin in de wandeling die we gaan maken. Totdat een olijke knul uit het koffiezaakje komt. “Do you like coffee,” roept hij vrolijk. “Ik niet, hij wel,” lach ik terug. “Kom binnen, we branden koffie.” Ik aarzel. Dit is niet het goede moment want we zijn op weg voor die St Blaize wandeling. We moeten die taxi ook nog regelen. John aarzelt geen moment. Zijn neus zit zo vol van het aroma dat zijn speekselklier er al bijna koffie van kan maken.

Dus ja, hier zitten we dan. John aan de koffie en ik aan de thee. Thando, de jongeman, is een zeer bekwame barista en zet de mooiste koffie voor John neer. Een Africano. Een glas met een karamelkleurige inhoud staat op de tafel. “No milk,”glundert Thando. “Look.” Ik kijk. Het glas zit vol met minuscule belletjes. Langzaam borrelen ze omhoog om een 1cm dikke schuimlaag te creëren. “Het is de speciale manier van zetten,” legt Thando uit, “een blokje ijs zorgt voor een breking van crème en koffie.” Het ziet er echt heerlijk uit. Als champagne onder de koffies. Ik kan het niet weerstaan en proef van de laag. Een zachte mokkasmaak vult mijn mond. “Lekker!” Later krijgen we een andere specialiteit van de zaak. IJskoffie. Het is gezet met langzaam druppelend ijswater. In 18uur tijd sijpelt elke 8 seconde een druppel ijswater op de gemalen koffie. Het resultaat is een super zachte volle koffie. “Proef.” Ik heb ervaring met het drinken van koude koffie en dat vond ik afschuwelijk smerig. Voorzichtig neem ik een slokje en proef. De anders scherpe koffiesmaak is inderdaad verrassend zacht. De weg terug naar buiten kost ons moeite. Het is zo’n gezellige plek. We beloven de eigenaar en de barista om terug te komen.

Inmiddels is het 11 uur en moeten we nog aan de minstens 4 uur durende wandeling beginnen. Het is zo’n tien kilometer lang, langs de kust op een hoog rotsig pad. Het beginpunt is op een gekke plaats. We gaan eerst door een bewaakte poort van een luxe woonwijk. Lux is nog bescheiden uitgedrukt. De huizen zijn echt mega groot. Er is er zelfs een met een sportvliegtuigje in de woonkamer. Het complex heeft zelfs een eigen golfbaan. Echt heel decadent. We moeten al onze gegevens doorgeven voordat we het terrein op mogen. John moet zelfs op de foto. De chauffeur brengt ons naar het startpunt. Bij een groot strandpaviljoen stopt hij en stappen we uit. We vallen een beetje uit de toon met onze loopschoenen, sjofele kleding en rugzak. We kijken maar niet naar de prijzen op de menukaart. Blij met onze eigen boterhammetjes zoeken we het pad langs de oceaan.

Tot onze verrassing worden we door een tunnel geleid. De muren zijn kunstzinnig gedecoreerd met mozaïeksteentjes. Daarna kunnen we eindelijk aan onze tocht beginnen. Onderweg staan bordjes met waarschuwingen. Pas op voor rondvliegende golfballen. Drink niet van het sproeiwater. Loop niet op het gras. Dat aan andere kant van het pad een afgrond is, is blijkbaar van ondergeschikt belang. Op de grens van het wooncomplex staat een hek met daarboven schrikdraad. Bewakers in een wachthokje houden ons tegen. Eerst moeten we laten zien wie zijn voordat we door het hek naar buiten mogen. Wat een rare wereld. Nu we de bubbel van buitenlandse investeerders verlaten hebben, zijn we alleen met de natuur,

Elke keer als we een hoek omgaan is het uitzicht opnieuw adembenemend mooi. Foto’s zijn enkel momentopnames. Niet alleen de vergezichten zijn mooi. Ook de natuur dichtbij. Soms hebben we de macrolens nodig om de ware schoonheid te ontdekken van de kleine bloemetjes van het Fijnbos. Aan het eind van de tocht staan we voordat we naar de boot gaan op een hoge rots vlakbij Mosselbaai. Voor ons zwemmen honderden dolfijnen. Naast ons klauteren Dassies ofwel klipdassen. Onder ons hun vele keuteltjes.

Sinds onze ontmoeting met Taha en Thando van de coffee-roastery stel ik niet meer de vraag of John koffie wil. Maar of hij het hier of daar wilt. “Daar,” is steevast zijn antwoord. Daar is bij Taha en Thando van het koffie zaakje. Het is echt een leuk tentje. De energie straalt van deze 2 mannen af. Ik zit inmiddels aan de warme chocolademelk. John aan zijn Africano. Taha, de eigenaar, komt naar ons toe. Hij houdt het kort want hij heeft klanten voor zijn koffiebonen. Haastig zegt hij dat hij ons wil uitnodigen om te komen eten. “Hoe lang zijn jullie nog hier?” “We hebben de tijd,” zegt John. De wind wil voorlopig nog niet draaien dus zijn we hier nog wel even.” “Mooi, dan kan ik jullie ook wat van de omgeving laten zien.” Een beetje overrompeld door het gastvrije voorstel nemen we zijn aanbod graag aan.

Een bevriende zeiler in Australië, Conrad, heeft ons twee jaar geleden verteld over de postboom in Mosselbaai. Je kunt hier bij een boom een brief achterlaten en dan zou het met een speciale stempel verstuurd worden. Ik struin het internet af op zoek naar die boom. Als ik de plaats gevonden heb, blijkt het in een museum te staan. We willen hem graag een kaart sturen als bedankje voor de tip en gaan er naar toe. Het verhaal gaat dat een Portugese ontdekkingsreiziger een brief met nuttige informatie achterliet voor schepen na hem. Dit deed hij in een schoen en hing de brief in de boom. De schepen die volgden, lieten op hun beurt ook berichten achter wanneer ze in de baai voor anker gingen om voorraden in te slaan.

Zo ontstond het eerste Postkantoor in Zuid Afrika. Het is een te leuk gegeven. De postboom is nu een schoenendoos, een postbus in de vorm van een schoen. We versturen een kaart naar Conrad en Lisa en mijn bijna jarige zus. Ik hoop dat deze op tijd aankomt. Die postboom is niet het enige wat het Dias museum interessant maakt. Een replica van het schip van Bartolomeus Dias waarmee hij in 1488 Kaap de Goede Hoop rondde, is dat ook. De schelpenverzameling is groot en onvoorstelbaar divers.

Mosselbaai is een echte vakantieplaats. Een prachtig wit zandstrand. Campings en hotels. Kleine strandclubs voor fish & chips. De Point, het natuurlijke zwembad achter vier rijen rotsen is de trekpleister. Er is een ruime keuze uit boten om de baai vanaf het water te verkennen.

Gek genoeg kiezen wij ook een boot uit. Een snelle motorboot wel te verstaan. Met kooi. We gaan op zoek naar de grote witte haai. Ofwel sharkdiving. Veel met duiken heeft het niet te maken. Je stapt namelijk in een kooi die aan de zijkant van de boot hangt. Ik weet nog niet wat ik enger vind. Die haai of die kooi waar ik straks vrijwillig in stap. Terwijl we varen gooit de bemanning aas overboord. De boot mindert vaart en het anker gaat uit. We krijgen een briefing wat we allemaal moeten doen en vooral niet. Armen en benen mogen onder geen enkele voorwaarde uit de kooi steken. Een tonijnenkop aan lijn wordt in het water geworpen. Nu is het afwachten wat er gaat gebeuren.

Het duurt niet lang of een grote bek vol tanden opent zich om een hap te nemen. “In de kooi. Nu.” wordt er geschreeuwd. Ik heb me zorgvuldig laten voorlichten hoe ik dat moet doen. John stapt niet in. Hij wil eerst foto’s maken. Ik steek mijn kop onder water. Enkel wat vissen zwemmen in en buiten de kooi. Verder zie ik niets. Het zeewater is niet helder. Het zicht reikt niet ver. We moeten vooral voor ons kijken omdat daar het aas ligt. Ik kijk af en toe ongerust achter me. Mijn voeten angstvallig op de rode stang onder me en mijn handen stevig om de rode stang voor me geklemd. Ik kijk onder water tot de volgende ademteug. Boven me hoor ik maar roepen: “Shark! A big one!” Ik zie niets. Ze zwemmen vooral aan de andere kant of blijven te ver weg. Ik krijg het koud. Ik heb de indruk dat de haaien beter te zien zijn vanaf de boot. Ik ga de kooi uit. Vier meter lange haaien cirkelen rond de boot. Ik zit aan mijn chips als er SHARK geroepen wordt. “In the cage, now.” behendig spring ik de kooi. John ook. Vlug steek ik mijn hoofd onder water. Vlak voor de kooi zie ik de tonijnkop voorbij gaan. Daarachter een grote geopende bek. Gevolgd door een lang grijs lijf met witte buik. De grote witte haai. John neemt foto’s maar het moment is kort en de camera stuk.

Wanneer we weer aan de koffie en de chocolademelk zitten in het leuke koffietentje, wisselen we, naast leuke gesprekken, ons telefoonnummer met Taha uit. Nog diezelfde middag maken we een afspraak voor de volgende ochtend; Breakfast at Taha.

Ik zit aan een massief houten tafel. Ik kijk nieuwsgierig om me heen. De vloerdelen zijn al meer dan 100 jaar oud. De dikke muren zijn wit. Wat ooit een dichte vaste kast was, is nu open. Het staat vol met planten, foto’s, prullaria en schilderijtjes. Het huis van Taha straalt warmte uit. Het huis leeft. Aan de muur hangt een to do lijst. ‘Live in the moment.’ staat er als enige op. Het is het thema van onze ontmoeting. “Alles gebeurt met een reden,” zegt Taha. “Deze ontmoeting ook. Het moet gewoon zo zijn dat jullie hier nu in Mosselbaai zijn.” De geur van vers gebakken brood kringelt door de ruimte. Terwijl we honderduit over het leven praten maakt Taha ons ontbijt klaar. Vers fruit, verse humus, vers gebakken brood, yoghurt van kokosmelk en een wokgerecht met geplukte tofoe. Het is heerlijk. Na het ontbijt stappen we in zijn auto. We gaan op weg naar zijn favoriete plek aan zee. Ik glimlach om de vele gek klinkende Nederlandse namen van plaatsen en straten waar we langsrijden.

Uitgerekend vandaag waait het behoorlijk en is het bewolkt. Mede daardoor is het zicht op de oceaan spectaculair. We stoppen en stappen uit. De wind neemt meteen mijn haren mee. De steeds maar aanrollende golven breken op het gesteente. Een dikke laag zeeschuim verzamelt zich tussen de rotsen. Af en toe waaien er vlokken voorbij. Golvend water gaat er onderdoor. Taha pakt wat klapstoeltjes en zet ze in de luwte van zijn auto. Net op dat moment breekt de zon door. In de korte tijd die we samen met Taha doorbrengen komen we veel over zijn leven te weten. Zo komt hij uit Tanzania en heeft Pakistaanse en Indiase ouders. Hoe baldadig hij was en tegenstribbelde tegen het moslim geloof van zijn ouders. Hoe hij als 10 jarige jongen hard wegfietste om de straf van Allah te ontlopen omdat hij niet meer 5 x keer op een dag wilde bidden. Hoe hij ook wachtte de straf kwam niet. Uiteindelijk is hij als 20jarige met een plunjezak en een auto op reis gegaan omdat hij niet wilde trouwen met een door zijn ouders uitgekozen meisje. Nu woont hij al jaren in Zuid Afrika. In een land waar hij het fijn heeft. In een land waar hij naadloos in op gaat. Zijn huidskleur maakt in de Regenboognatie niet uit. Hij voelt zich hier thuis.

De avond erop ontmoeten we zijn dochter. We mogen gebruik maken van de sauna en de douche. Zelfs van de wasmachine als we dat zouden willen. Het diner is voor onze ogen door Taha en Malaika klaargemaakt. Rustig, vol passie en lekker. Het brood heeft hij laten rijzen in het bijna volle maanlicht van de nacht ervoor. De gesprekken aan tafel gaat over het leven. Ons leven op zee, hun leven en vooral wat echt belangrijk is. “Leef in het moment. De enige zekerheid die je hebt.” Levenslessen voor ons allemaal. We eindigen op zijn veranda, kijken naar de volle maan en zijn stil. Behalve Coco, de hond, die om al onze aandacht vraagt. Het is zijn moment.

Wij gaan een paar dagen weg met een auto. Taha ook. Helaas zien we elkaar niet meer. We beloven contact te houden. We zijn er zeker van dat we elkaar ooit terugzien. Leven in die wetenschap is genoeg en whatsapp is daarbij heel handig.

’the art of life is to live in the present moment’

– Emmet Fox –