RHAPSODY

Jessica, Robert en het varken

Het is ochtend en het vuur voor het avondeten is al aangestoken. Jessica is bezig om gerechten op het open vuur klaar te maken. Yam, maniok en zoete aardappelen. Haar dochter helpt mee. Ze heeft die morgen vroeg al allerlei verschillende bladeren uit het bos gehaald. De een dient als schaal en de ander als een soort aluminiumfolie om producten te beschermen tegen de hitte en het as van het vuur. Robert is een varken aan het bereiden. Het is wat je noemt geen feestvarken. (Dat is Minke.) Levenloos ligt het bovenop een kokosblad op de grond waar kokend water en een mes zijn wilde haren verwijderen. Vandaag zijn we, Starlight, Eastern Stream en Rhapsody uitgenodigd om een bereiding van een lokale maaltijd bij te wonen en vooral te helpen bij het klaarmaken. Dat varkentje zullen wij eens wassen.

hoe het zo kwam

We ontmoeten Robert in het dorp Ranvetlam. Al gauw ontstaat er een praatje. Zijn vrouw had gistermiddag komkommers voor ons om te ruilen. Ze was zeer teleurgesteld toen ze merkte dat we al weg waren. We waren gisteren na de wandeling echt te moe en hunkerden allemaal naar onze comfortabele banken in de boot. Rokas van Starlight vraagt of hij dan misschien kokosnoten heeft. Daar kan Robert wel voor zorgen. Zijn vrouw maakt tassen of we daar misschien ook interesse in hebben. Dat hoef je niet aan een paar dames te vragen, dus ja. We maken een afspraak om hem op het strand ontmoeten want dat is toch onderweg naar zijn huis. Tegen vieren gaan we naar het strand. Kinderen vermaken zich luidruchtig in het water en met een voetbal. Groot en klein doen vrolijk mee. Robert houdt woord. Hij zet een zak vol kokosnoten voor ons neer. Rokas ruilt ze voor 2 paar slippers en wat rijst. Het hele gezin is meegekomen. “Ik ontmoet jullie nu alle 6,” roept Jessica, de vrouw van Robert, verrukt uit. “Ik hoopte dat 1 van jullie naar mijn huis zou komen maar nu zit ik hier met jullie alle 6.” Ze kan haar geluk niet op. Blijkbaar is een ontmoeting met vreemdelingen een welkome aanvulling op de dagelijkse activiteiten. Zelf kan ze de wereld niet ontdekken. Vrijwel geen internet, geen tv en geen tijdschriften. Via ons heeft ze een kans om kijkje te nemen in de wereld die verder dan dit eiland gaat. Ze heeft nu een nieuwtje en een rariteit beleefd. Een onderwerp van gesprek tijdens een gezamenlijk activiteit met andere dames. Ze heeft scheuten bij zich van een pompoenplant en deelt dat met ons. Nooit geweten dat je die kleine blaadjes kan eten. Het is een heerlijke namiddag. Robert stelt voor om bij hem thuis ‘local food’ te komen eten. Jaap van Eastern Stream grijpt zijn kans en vraagt of Robert een varken kan klaarmaken want Minke van Eastern Stream is bijna jarig. Robert denkt na. “Dat kan misschien wel lukken.” Wanneer de zon kenbaar maakt dat de dag gauw voorbij zal zijn, stappen we op. De voetballende kinderen zijn inmiddels al op weg naar huis.

paleisje

De titel doet een beetje vermoeden dat het om een sprookje gaat. Dat is misschien ook wel zo. Jessica en Robert en hun kinderen hebben hun paleisje midden in de natuur gebouwd. Ver van het rumoerige dorp. In het dorp is het namelijk nooit stil. Alle menselijke geluiden zijn door de dunne wanden van hun huizen te horen. Jessica heeft liever de stilte om zich heen. De natuur voorziet hen van alles wat ze nodig hebben. Voedsel, keukengerei en bouwmaterialen. Achter het huis is een enorme groentetuin. Het terrein is nog niet af. Ze willen ook nog fruitbomen plaatsen. Daar moet dan nog wel een stuk land voor vrij gemaakt worden. Jessica en Robert zijn hard aan de slag geweest om ons te kunnen ontvangen. Er is flink veel werk verzet. Robert vertelt schaterend hoe zijn moeder geholpen heeft met opruimen. Ze had een klein vuurtje gemaakt om het tuinafval te verbranden. De felle wind ging er als een haas met het vuur vandoor en heeft een stuk zwart geblakerd land achtergelaten. Gelukkig had Robert zijn waterleiding ook net afgemaakt en kon hij het meteen als bluswater gebruiken. Hij laat met een grote lach op zijn gezicht zien hoe een koppeling versmolten is.

weer terug bij het varken

Ik zal jullie de details besparen van de slachterij. Uiteindelijk wordt het varken in twee helften gedeeld. We krijgen namelijk varkensbout op 2 manier klaargemaakt. Geroosterd boven het vuur en klaargemaakt in de grondoven. Voor het roosteren worden stukken varken op een houten spies gespietst en boven het vuur geplaatst. Tijdens het garen worden anekdotes vertelt. Robert en Rokas blijken ware goochelaars te zijn met kaarten. Verschillende trucjes worden uitgewisseld. Jessica maakt ondertussen de tas van Minke af. Eerder had ze er maar 2 voor ons. Ze besloot om een tas speciaal voor haar verjaardag te maken. Behendig gaan haar handen te werk. Met de stroken afval probeer ik een armbandje te maken. Jessica ziet me tobben en helpt me op weg. Het resultaat versiert nu mijn enkel.

De jongste jongen van twee scharrelt overal tussen door. Hij klimt in een boom en loopt met een mes. Hij sjouwt lang met de lever van het varken die hij later als het geroosterd is, in zijn eentje oppeuzelt. Alles onder het toeziend oog van zijn moeder maar ze laat hem begaan. Alle vrijheid om zijn eigen grenzen op te zoeken. Alles gaat zo heerlijk relaxed. Geen haast, geen gedoe. Op een boomstam bij het kleed nemen we plaats. Een keurig gedekte tafel hoeft niet. Jessica snijdt het gare vlees in kleine behapbare stukken. Ze serveert de lekkernijen op een palmblad en zet het in het midden. Na het gebed pakken gretige handen een stuk uit de schaal. Kokosvezels dienen als servetten. Niets is echt afval. Alles kan terug aan de natuur gegeven worden.

Na de lunch wordt de andere helft klaargemaakt voor de grondoven. Het vlees wordt goed ingepakt in bladeren met daartussen hete stenen die tijdens het garen van alle eetbare wortels zijn mee verwarmd. Niet alleen het vlees ook yam, maniok, uien en knoflook wordt toegevoegd. Het geheel wordt afgedekt met een dikke laag bladeren met daar boven op hete stenen. Nu mag het varken in zijn eigen sop gaar koken. Ofwel langzaam garen. Dat geeft tijd voor rust. We gaan terug naar de boten om later op de middag terug te komen. Om een uur of vier zijn we weer terug.

Jessica maakt de grondoven zorgvuldig open. Al het verstopte eten pakt ze uit. In manden van palmbladeren nemen we het diner mee naar het strand. Terwijl de zon langzaam ondergaat, de spelende kinderen alweer op huis aan zijn, eten, praten en drinken wij op het goede leven. Goed leven kan zo simpel zijn.

PS Jessica en Robert zijn degenen die na cycloon zwaar getroffen zijn. Dankzij hulp van vrienden en familie konden wij hen helpen door een nieuwe watertank te geven. Zie Lastige Lola

“Fill your life with experiences, not things. Have stories to tell, not stuff to show.” -simplelionheartlife.com

2 gedachtes aan “Jessica, Robert en het varken

  1. Ina

    Zo gastvrij, mooi dat jullie dat varkentje zo met elkaar mochten nuttigen.
    Dat tasje is mooi zeg. Trouwens het hoedje van het meisje is ook gaaf.
    Lieve groet

  2. Lientje

    Dit is echt een kijkje in de keuken! Ik blijf zo genieten van je verhalen en ook vol bewondering kijken naar de (veer)kracht en enorme gastvrijheid van de bevolking op deze eilanden. En dankbaar dat we nu nog beter beeld hebben van de mooie mensen en hun (nieuwe) watertank . Zo kunnen ze ook een volgend varkentje wassen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *