RHAPSODY

Vandaag 10 jaar geleden zijn we het zeegat bij IJmuiden uitgevaren. Het was het begin van onze wereldreis. Ons grote avontuur. Zo lang mogelijk zwaaiden we naar familie op de brug over de sluis. Langzaam verdwenen de schoorstenen van het staal bedrijf aan de horizon. De jaren van voorbereidingen waren voorbij. De tijd van onderzoeken was voorbij. Tijd van dromen was voorbij. Het werd tijd om onze dromen waar te maken. Het werd hoog tijd om te ontdekken en uit te vinden hoe dat gedroomde leven er uit zou gaan zien. Met het verlaten van IJmuiden is ons avontuurlijke plan realiteit geworden. Vanaf dat moment is Rhapsody ons huis, ons maatje en toeverlaat. Door Rhapsody voelen we ons thuis waar we ons ook bevinden. We zijn burgers van de wereld geworden. Voor ons is er geen buitenland meer. Op het moment van vertrek in 2016 nog niet wetend wat we nu wel weten. Het was het begin van een verreikend en verrijkende verre reis van 3652 dagen. Ofwel tien jaar tot nu toe. Op zo’n 125nm ten westen van ons kruisen we dezelfde lengtegraad als 10 jaar geleden. Bijna is onze wereld omzeiling voltooid. De werkelijke gezeilde mijlen zijn vele malen meer dan dat. Wie had dat gedacht.

Hoewel wij vrijwel altijd vooruitkijken naar onze volgende bestemmingen, maken we nu tijd om terug te kijken. Een terugblik op onze tien jarig jubileum. Hoe doen we dat? Hoe vatten we 10 jaar reizen samen in zo’n 1500 woorden. Met lijstjes? Zeilers zijn doorgaans gek op lijstjes. Hoeveel boeken gelezen, hoeveel liter diesel gebruikt. Dat soort dingen. We hebben het gedaan en hebben het laten varen. Het is niet ons ding. Behalve echt belangrijke zaken zoals motoruren voor onderhoud en reserveonderdelen. Belangrijker zijn de ervaringen, de ontmoetingen en belevingen. Soms zijn het maar kleine vluchtige momenten. Meteen schiet me het gesprek met een nazaat van Jamaicaanse arbeiders in Panama city te binnen. ‘In my head I am a legend,” zei hij. Na 8 jaar staat me dat moment nog heel helder voor de geest. Wat anderen ook van je zeggen of vinden, geloof in je zelf. Je bent een held.

Nu tien jaar verder ben blij en trots dat ik het schrijven volgehouden heb. Tien jaar aan verhalen is een hoop. Tien jaar gevuld met herinneringen en ervaringen is onmogelijk om allemaal paraat te houden. Velen zouden misschien vergeten zijn als ik ze niet opgeschreven had.

In de tien jaar is onze leefstijl veranderd. We hebben geleerd om met weinig toe te komen. Soms omdat het niet voorhanden was. Meestal omdat we niet veel nodig hebben. Een dak boven je hoofd, eten op je bord en ’s morgens in gezondheid wakker worden. Dat is wat de meeste mensen op deze wereldbol gelukkig maakt.

“Welk land is de mooiste?” het is de meest gestelde vraag sinds we onderweg zijn. Het is een onmogelijke vraag voor 1 enkel antwoord. Meestal zeggen we het land waar we op dat moment zijn tegen de bewoners. Het maakt hen trots en vereerd wanneer we dat zeggen. En we menen het ook. We genieten van elk moment als we ergens zijn. We proberen steeds met ‘nieuwe ogen’ te kijken. De landen zo min mogelijk onderling te vergelijken. Het is simpelweg niet te vergelijken. We blijven ver van alle te persoonlijke en uitgesproken meningen van anderen over bestemmingen. Wij zoeken niets, wij vinden. Tuurlijk, ik heb heus plekken waar ik niet meer heen hoef. Lintonbay is er zo eentje in Panama. Uitgezeilde boten met uitgebluste zeilers vulden de baai. Een grimmige samenleving ondergedompeld in een saus van alcohol en geldgebrek. Een, volgens de reisgidsen, heel mooie bestemming de Seychellen boeit ons geen tweede keer. We hebben een geweldige tijd gehad. Dat wel. Dat lag niet zo zeer aan het land maar aan het samen zijn met andere zeilers. Elk land heeft iets unieks. Elk land heeft zijn eigen charme. De een vanwege de natuurlijke schoonheid. De andere vanwege de cultuur en de bevolking. Het hangt zo af wat we doen, wat we beleven, wie we ontmoeten en hoe het weer geweest is. Het weer drukt namelijk altijd een stempel op onze reis waar we ook zijn. Zeilers, de boot en het weer zijn met elkaar verbonden als een peper-en-zoutstel. Het is als een relatie. Vrij en altijd rekening houden met elkaar.

We pakken ons bucketlistboek erbij. Gekregen als afscheidscadeau. Tijd om de lijst tussentijds af te vinken. Wat is allemaal uitgekomen. Wat is werkelijkheid geworden. Wat is gerealiseerd en wat niet. Ik lach om de lege pagina van onze eigen bucketlistpagina. Deze konden we zelf invullen. Onze reis is echter een grote bucketlist. Het heelhuids terugkeren in IJmuiden op de absolute nummer 1. Elke nieuwe bestemming is een mijlpaal en een euforisch moment geweest en behoort zodoende op die lijst. Spanje, Marokko, Canarische eilanden, Kaap Verdië, Suriname, Panama kanaal en de grote Stille Oceaan. Het zijn onze piketpaaltjes die steeds verder vooruit schoven. Van een enkele nachttocht naar tocht van 35 dagen. Steeds verder en steeds langere oversteken. Een bladzijde is veel te weinig voor onze lijst. Eentje pik ik er uit. Het mag absoluut niet ontbreken op de lijst. Australië. En om wat preciezer te zijn Oud&Nieuw vieren in Sydney. Met Rhapsody voor het operahouse en de Harbourbridge liggen, was een ultieme droom. Gek genoeg stond dit niet gepland op onze vooraf bedachte route.

Als we de bladzijde omslaan, komen we bij de bladzijdes van anderen. We lachen om de mooie anekdotes en de leuke en soms absurde opdrachten. Ik maak een foto van het overzicht van al jullie aangewezen plekken op de wereldkaart. John maakt een kopie van onze gezeilde reis. Na tien jaar komt deze redelijk overeen. Een enkele onbereikbare uitschieter; Japan. Bij sommigen zijn we in de buurt geweest zoals Gambia en Costa Rica. Een paar die nog in het verschiet liggen; het passeren van de evenaar, terug naar het noordelijk halfrond, de Azoren en een heelhuids terugkomst. Ik moet zeggen we hebben onze best gedaan. We hebben toch nog een lijst.

’the Bucketlist’

• Hoge Noorden: Deel, elk kwartaal, je leukste, mooiste of ontroerendste momenten

De frequentie van onze verhalen lag iets hoger, soms met een gat van een paar maanden. Vrijwel alle landen heb ik beschreven op een uitzonderlijke afwezige na; Madagaskar. Het borrelt en bruist nog steeds in mijn bovenkamer. Dus wie weet volgt het verhaal alsnog.

• Gambia: ga kanoën in een mooi gebied of elders op de wereld

Kanoën hebben we veelvuldig gedaan op verschillende plekken. Hier peddelen we naar de Blue Hole in Vanuatu

• Kaap Verdië: maak een internationaal kookboek van al jullie etentjes (met familie)

Cachupa is het nationale gerecht van Kaap Verdië. Erg lekker. We moeten een beetje beschaamd toegeven dat we op Mindelo ons gek gegeten hebben aan de aanwezige frikandellen uit de vriezer in de supermarkt èn gesmuld hebben van vers gebakken oliebollen met de bemanning van 2 andere zeilboten.

• Caribische gebied: ga samen met de grote fles champagne op de foto.

Charlotteville in Tobago was onze allereerste Caribisch eiland. Rhapsody verdient ‘all credits’ voor het bereiken ervan.

• Costa Rica: Ga als een luiaard aan een boomstam hangen.

Ik moet meteen denken aan de foto waarbij John lui liggend op een boom toekijkt op hoe wij dames de was doen in Vanuatu.

• Panama Kanaal: maak een selfie

Niets aan toe te voegen. Bedankt mannen voor jullie deelname aan ons avontuur.

• Evenaar: Maak een foto van Neptunus met de beroemde drietand

• Galapagos / Ecuador: Maak samen een dansje zoals de Blue-footed Boobie

De Galápagos eilanden hebben wij overgeslagen. In plaats daarvan zijn we naar Ecuador gevaren en een rondreis gemaakt. Voordat we aan onze lange oversteek begonnen, zijn we naar Poor Mans Island gegaan. Het goedkope alternatief voor de Galápagos voor mensen zonder een dikke portemonnee. Dansen deden de vogels niet dus konden we ze niet nadoen. Dichtbij komen lukte ons wel.

• Stille Oceaan: Maak een selfie op volle zee met ondergaande zondag

Die grote onmetelijke oceaan. De stilte, de rust, de leegte, de eindeloosheid zit voorgoed in mijn genen.

• Polynesië: ga op bezoek bij de Maori’s en maak een foto als bewijs

De Haka met wel duizend eilandbewoners tijdens het festival op de Markiezen was overweldigend groots.

• Nieuw Zeeland: maak een foto terwijl jullie meedoen met de maori-dans, de HAKA van het rugby team.

Helaas hebben we geen rugbywedstrijd van het nationale team bij gewoond. Wel de Haka dans regelmatig gezien.

• Australië: vind het rif dat liefde symboliseert

Om daar te komen moesten we op het rif stranden en dan nog kunnen we het niet zien. Daarvoor moeten we de lucht de in en dat was nou net een beetje te duur. Dan maar een mooie foto van ons samen bij het Great Barrier rif.

• Japan: maak een foto zittend onder een bloeiende Japanse bloesemboom of een ander boom als Japan niet op de route ligt.

Hier zitten we bij een schitterende baobabboom in Madagaskar want Japan was een geheel andere richting uit dan we van plan waren.

september 2025

• Thailand: Ga op zoek naar buddha’s en bekijk wat ze betekenen.

We hebben er veel gezien en wenslintjes opgehangen voor goede gezondheid en wereldvrede.

• Indische Oceaan: maak een foto bij zonsondergang met een spuuglok en een hanenkam

Tja, voor deze foto heeft de een haar te kort en de ander, haar te lang. In plaats daarvan deze sfeervolle beelden op de Indische oceaan.

• Madagaskar: maak foto’s van jullie zelf met 10 wilde dieren

Dieren genoeg in Madagaskar.

• Zuid Afrika: maak een foto van jullie tweetjes met een uit de zee springende haai

We waren er heel dichtbij!

Volgens de bucketlist hebben we er nog maar drie te gaan tot onze terugkomst.

• Evenaar: maak een foto van John als Neptunus bij het passeren

• Azoren: Maak een foto terwijl jullie de post aan het doornemen zijn in Peter’s Café Sport met een beroemde Gin Tonic van Peter

Voor deze foto hebben we jullie hulp nodig. We willen namelijk wel onze eigen post doornemen ;-).

• Nederland: email ons met regelmaat tijdens de reis tot jullie terug zijn

Het was de opdracht van Johns ouders. We hebben dat gedurende onze reis gedaan en extra e-mails aan Johns vader gestuurd. Helaas maken zij beiden onze eindspurt niet meer mee. De zegen van Johns vader rust op onze schouders. We vertrouwen erop dat we heelhuids terugkeren.

We hebben een paar weken geleden Kaap de Goede Hoop gerond. Het is zowel een enorme mijlpaal als een keerpunt. Terug op de Atlantische Oceaan voelt gek. Het is de oceaan die ons letterlijk verbindt met Nederland. “Zijn jullie op weg naar huis?” vraagt men hier in Zuid Afrika regelmatig. “Dat doen we al vanaf ons vertrek,” is ons antwoord. Hoewel we al bij het verlaten van IJmuiden bezig zijn met onze terugreis, is de terugreis nadrukkelijker aanwezig dan ooit. Waar we steevast, 2 à 3 jaar, antwoordden op de vraag hoe lang blijven jullie nog weg, is het antwoord gewijzigd in iets meer dan een jaar. Nog jaren maakt plaats voor maanden. Elke voorbije maand maakt onze reis overzichtelijk korter. Hoewel we nog steeds keuzes hebben, wordt onze eindbestemming ook steeds duidelijker; Nederland. Maar zover zijn we nog lang niet. Onze reis leek jaren oneindig ver aan de horizon te duren. Nu lijkt er een punt aan de horizon te verschijnen en daarmee onze reis eindig. Tenzij. Tenzij we de zon blijven volgen.

Twenty years from now

you will be more disappointed by the things you didn’t do

than by the ones you did do,

so throw of the bowlines, sail away from the safe harbour,

catch the tradewinds in your sails.

Explore*Dream*Discover

– Mark Twain –